17/12/12

Παραμονές Χριστουγέννων 2012




Της Παρασκευής Καζανά

υπάλληλος του Α. Π. Θ.


Και να που έφτασαν στην πόρτα μας τα φετινά Χριστούγεννα! Μέσα σε ένα κλίμα δυσαρέσκειας, επιφυλακτικότητας, παγωμάρας, λιγωμάρας αλλά και ολίγον φαγωμάρας.
Λίγο πολύ όλοι καταλαβαίνουμε γιατί πράγμα μιλάμε. Πολλοί από εμάς ξέρουμε και ακούμε πολλούς, που παρόλη την απογοήτευση που κυριαρχεί παντού,  καταφέρονται ή και πολλές  φορές και οι ίδιοι καταφερόμαστε εναντίον κάποιων συνανθρώπων μας.
Ή πάλι έχουμε γίνει και οι ίδιοι αντικείμενο κατάκρισης άλλων για κάποια ίσως θεωρητικά «προνόμια» που διαθέτουμε και δεν τα έχουν άλλοι. Ίσως να θεωρούνται προνόμια ότι έχουμε μια καλή δουλειά, ότι είμαστε  δημόσιοι υπάλληλοι, ότι έχουμε ένα σπίτι και όχι πολλά, ότι έχουμε τόσα χρόνια υπηρεσίας, έχουμε ένα ή δύο παιδιά και όχι τρία ή τέσσερα ή δεν ξέρω τι άλλο!!!
Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα γέμισαν οι γειτονιές μας από ανέργους, από μαγαζιά άδεια, σπίτια που νοικιάζονται ή πωλούνται για μήνες και κανείς δε ρωτάει γι’ αυτά ενώ φορολογούμαστε για αυτά. Κάθε μέρα προσθέτουμε και άλλους από τους γνωστούς μας σε αυτή τη λίστα. Μέσα στις οικογένειές μας επίσης. Μουδιασμένοι θεατές σε ένα έργο που εκτυλίσσεται σε θρίλερ, χωρίς τέλος. Αναρωτιέστε κι εσείς: τι χρειάζεται για να διαμαρτυρηθούμε επιτέλους, να εκφραστούμε ανοιχτά, να βγούμε στους δρόμους; Δεν βλέπουμε πως καταστρατηγούνται τα πιο βασικά μας δικαιώματα; Πώς αγνοούνται οι νόμοι τάχα για το εθνικό συμφέρον; Ποιο είναι το εθνικό συμφέρον; Να φανούμε «αξιόπιστοι» στους δανειστές μας, ενώ παράλληλα αφήνουμε τα παιδιά μας, τους γέροντές μας να κρυώνουν, να πεινάνε και να δυστυχούν; Έτσι θα φανούμε «αξιόπιστοι»; Δεν νομίζω να το πιστεύει κανείς αυτό. Απλώς, εθελοτυφλούμε στραγγίζοντας κάθε ελπίδα για κάτι καλύτερο. Είναι δυνατόν όλοι όσοι κατέχουν αξιώματα, σε οποιοδήποτε τομέα, να μη το βλέπουν; Έχουμε «μωραθεί» τόσο πολύ; Μας έχουν «ακρωτηριάσει» τόσο πολύ, ώστε οποιοδήποτε υγιές μέλος κόβεται να μην υπάρχει καμία αντίδραση; Έχουμε μείνει μισοί από το φόβο μας. Δεν έχουμε πλέον ανάστημα να υψώσουμε πουθενά.
Νομίζω πως όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι δε θα σωθούμε από πολιτικές ή άλλες δυνάμεις. Αυτό που μένει είναι να αντέξουμε όσο μπορούμε, να γίνουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι οι «άγρυπνοι», έχοντας κλείσει τις τηλεοράσεις που μόνο σκοπό έχουν όχι να αφυπνίσουν αλλά να μας πιάσουν στον ύπνο, διχάζοντας και τον πιο υπομονετικό ακόμα και τον πιο ήπιο θεατή. Όχι άλλοι θεατές λοιπόν σε αυτό το παράλογο θρίλερ που εκτυλίσσεται μπροστά μας και μας παρασέρνει σε ένα φοβερό πόλεμο νεύρων χωρίς υγιή κατάληξη. Κλείστε τις τηλεοράσεις και επισκεφθείτε τους συγγενείς, τους γείτονές, τους φίλους.
Ο καθένας μας κρατά μια μικρή δύναμη μέσα του, αλλά δεν έχουμε βρει τον τρόπο να τη διοχετεύσουμε σε έναν στόχο. Τόσα χρόνια μας έμαθαν ότι πρέπει να κοιτάμε μόνο τον εαυτούλη μας, να φροντίζουμε τι θα κάνουμε εμείς, μόνο εμείς για να περνάμε καλύτερα, να αδιαφορούμε για οποιονδήποτε άλλο ακόμη και τον αδελφό μας. Λοιπόν, αυτή η τακτική αποδείχθηκε λάθος. Γιατί όταν κλαίει ο γείτονάς σου εσύ που τον ακούς δεν μπορείς, όσο και να θες, να είσαι ευτυχισμένος. Ο πόνος του άλλου, είτε είναι φανερός είτε είναι βουβός σύντομα θα καλύψει την δική σου «ευτυχία». Είναι τέτοια η αλυσίδα που θα έρθει σαν ποτάμι και θα καλύψει τα πάντα. Δε θα σε επηρεάσει βέβαια αν ζεις στο φεγγάρι, αλλά εμάς που ζούμε εδώ στη γη σίγουρα θα μας παρασύρει.
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, δε θέλω να πω ότι θα είναι δυστυχισμένα. Εύχομαι να είναι ευτυχισμένα. Για κάποιους όμως, το ξέρουμε ότι δε θα είναι και τόσο αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε. Ας φροντίσουμε ο καθένας μας, όσοι από εμάς είναι κάπως καλύτερα από τους άλλους, όπως μπορούμε να απαλύνουμε την τόση παγωνιά που καλύπτει τους χώρους που όλοι κινούμαστε και ζούμε. Στη δουλειά μας, στο σχολείο μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας, τη Χώρα μας. Όλοι μπορούμε να δείξουμε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον σε κάποιους ανθρώπους. Κι αυτό δε χρειάζεται πάντα να εκφράζεται με χρήματα. Ας σκύψουμε πάνω στους πιο αδύναμους αυτές τις γιορτές. Να ανοίξουμε τις καρδιές μας, τα σπίτια μας, τις γειτονιές μας. Ας ακούσουμε τα παιδιά μας. Δεν είναι μόνο τα δώρα που τους δίνουν χαρά αλλά εμείς οι ίδιοι όταν δείχνουμε την αγάπη μας. Πόσοι από εμάς, όταν γυρίζουμε πίσω στο χρόνο, θυμόμαστε τι μας χαροποιούσε τις γιορτές; Τα πολλά δώρα; Τα γλυκά; Οι διασκεδάσεις; Πιστεύω πως κι αυτά προσέφεραν ευχαρίστηση αλλά αυτό που όλοι μας σίγουρα θυμόμαστε είναι το άνοιγμα των σπιτιών μας σε συγγενείς και φίλους. Η συναναστροφή, το «μάζεμα» όλων γύρω από το τραπέζι, το έλατο, το αναμμένο τζάκι. Το παραμύθι της γιαγιάς, τα φιλιά της μαμάς και του μπαμπά, τα παιχνίδια μας με τα αδέλφια και τα ξαδέλφια.  Πολλά από αυτά τα πρόσωπα ίσως να μη ζούνε, άφησαν όμως το στίγμα τους αυτές τις μέρες για πάντα στη ζωή μας. Οφείλουμε να συνεχίσουμε και εμείς έτσι στις επόμενες γενιές. Αυτή είναι η πραγματική παράδοση. Αυτό είναι που δίνει την πραγματική χαρά.
Ας «παραδώσουμε» λοιπόν και ας μην παραδοθούμε.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας.












1 σχόλια:

Ανώνυμος,  19 Δεκεμβρίου 2012 - 8:55 π.μ.  

Ένα κείμενο πολύ ανθρώπινο, στηριγμένο στις χαμένες αξίες του καιρού μας. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι!!!!!!!!!!!

www.orizontasnews.gr
ΝΕΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΑΘΛΗΤΙΚΑ
Με ένα κλικ στην οθόνη σας!

.

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP